Wat als mediteren niet gaat over rust krijgen in je hoofd?
Wat als meditatie je net brengt naar die plek in jezelf waar je opnieuw verliefd wordt op jezelf en het leven?

Je bent nog maar net klaar met eten maken en de was wacht al.
Je hoofd loopt ondertussen door je lijstje voor morgen.
Die ene mail moet nog buiten. Op het werk wacht een deadline.
En ergens tussendoor probeert ook nog iemand iets van je gedaan te krijgen.
Er is altijd wel iets.
En dan plof je in de zetel.
Eindelijk.

Laat ons eerlijk zijn: veel mensen beginnen met mediteren omdat ze rust zoeken.
Even weg van dat hoofd dat altijd maar doorgaat.
Als rust het enige is wat we zoeken in meditatie,
gaan we voorbij aan de echte schat die meditatie in zich draagt.

Want wanneer we stil worden, voelen we vooral onze ruis.
De gedachten die maar blijven doorgaan.
De spanning die we al de hele dag vasthouden.
Dat gesprek dat nog nazindert. De angst die we liever niet voelen.

Mediteren vraagt durf. Durf om eerlijk te zijn met onszelf.
Niet langer onze kop in het zand te steken.

Het gaat er niet om de ruis weg te krijgen.
Het gaat erom niet meer weg te lopen van jezelf
en te zien wat je allemaal aan het dragen bent.
En net daar zit het goud.

Eerlijk durven voelen geeft kracht.
Er ontstaat ruimte om te luisteren naar die diepere lagen in onszelf.
En dan begin je je te herinneren dat je zoveel meer bent dan alles wat je hoofd je vertelt.

Je begint die stille plek weer te voelen. Die oneindige liefde die je in je draagt.

Meditatie laat je voelen dat jij een wonder bent.

En ergens onderweg gebeurt er iets wonderlijks.
Je wordt opnieuw verliefd op jezelf en het leven
en je voelt hoe het leven ook verliefd is op jou...